Om te eventjes te ontsnappen aan de bergen werk dat op onze bureau te wachten ligt, hebben we hier in Plassey al vanalles gedaan. Maar het komt meestal neer op wat rondhangen in huis 63 met wat alcohol en muziek, et voila, de roomparty's zijn geboren. Het begint altijd met "nee we gaan niet uitgaan vanavond, op tijd in ons bed dat we morgen goed kunnen werken" maar eindigt telkens veel te laat (waarvoor ik helemaal niet boos ben). Op een van die avonden hebben Lien en ik onze inspiratieloze hoofden (en het is eraan te zien) bij elkaar gestoken om een tekstje te schrijven voor het tijdschrift van onze studentenvereniging (in Gent, wel te verstaan). Ziehier het resultaat.
De 10 geboden om Limerick te overleven
1) Wil je een knappe gast versieren, kom dan niet aankloppen bij de Ieren.
Bij de andere Erasmussers ben je wel aan het juiste adres,
maar reeds verkering hebben thuis
geeft je meer kans op succes.
2) Wat kledingstijl betreft, maak je geen zorgen,
je start met een trainingspak in de morgen,
maar eindigt s' avonds met enkel je 'private parts' verborgen.
Voor de meisjes nog een gouden tip:
naaldhakken, flashy make-up, babydoll net tot over je slip!
3) Laat je voor je vertrek door een suikertante adopteren,
want, geloof ons vrij, je zult hier een fortuin aan eten en drinken spenderen.
4) Spreek je professor maar gewoon met de voornaam aan,
binnen de kortste keren vertelt ze je toch met wie ze voor het laatst naar bed is gegaan.
5) Drink als een echte Ier: vanaf zes uur s'avonds halve liters bier,
Tegen middernacht kan letterlijk niemand nog op zijn benen staan,
Neem dan ook de taxi om naar huis te gaan.
6) Schrijf essays aan de lopende band,
Luie studenten gaan maar beter niet naar Ierland.
7) Wees voorzichtig -dat zeggen ze ons toch voortdurend onverbloemd-
Limerick wordt niet voor niets 'stab city' genoemd!
8) Groeit het geld niet op je rug,
Dineer dan maar beter in De Brug,
Ook als vleesfanaat,
Want in de Ierse resto is kip het enige dat over de toog gaat.
9) Als de Ieren onder je raam staan te tieren, dan zie je de Garda niet,
maar ooh wee, als jij een feestje geeft, dan heb je minstens een uur community service in het verschiet!
10) Zolang je in Ierland bent,
Zeg niet “no problem” maar “you're grand”.
“Thank you” is hier “cheers”
Ook als je niet aan het toosten bent met Irish beers.
Maar mocht het anders lijken, the UL is the craic,
if Ghent wasn't so great, we would never come back!
11.00 am: meeting met de village manager
11.15 am: uitspraak: one hour of community service each
En al onze genodigden maar met ons lachen...tsk!
Resultaat tot nu toe:
- Clemence en Laura vonden een tennisbal.
- Judith en ik vonden een lepel én we hebben gesocialised met Ierse feestbeesten. Tot ons jolijt moesten we ons niet in een hoekje van het dorp al vuilnisrapend wegstoppen maar heel fier tussen de huisjes flaneren.
11.15 am: uitspraak: one hour of community service each
En al onze genodigden maar met ons lachen...tsk!
Resultaat tot nu toe:
- Clemence en Laura vonden een tennisbal.
- Judith en ik vonden een lepel én we hebben gesocialised met Ierse feestbeesten. Tot ons jolijt moesten we ons niet in een hoekje van het dorp al vuilnisrapend wegstoppen maar heel fier tussen de huisjes flaneren.
Men neme een Duitse Lonely Planet en een timetable van de Ierse bussen, en schuift dit in de handen van een Duitse, Amerikaanse en Belgische kok. Met een beetje geluk heb je dan na een uurtje 'Birr' als resultaat; een stad die niet eens in Camille's guidebook staat met een naam die niemand kan uitspreken. Maar hej, het heeft een kasteel, en dat is wat we willen zien in Ierland, toch?
De volgende dag vertrekken we met z'n vieren (Tina, Levi, Jens en ik, al de rest is op langere uitstap of aan het werken) naar onze last-minute bestemming. Na een (alweer) wilde busrit, komen we aan in de stad die in onze ogen een dorp zou zijn. Maar het kasteel ziet er wel de moeite uit, dus we zijn blij. Dat duurt echter niet lang, wanneer Tina wil de ingang wil betalen merkt ze dat ze haar portefeuille kwijt is... Gelukkig wil de vriendelijke dame aan de infodesk ons meteen helpen. Na een heleboel telefoontjes en bang afwachten bevestigt ze dat Tina's portefeuille nog op de bus ligt. Die zou een uurtje later nog eens in Birr passeren, dus Tina kan meteen haar porterfeuille oppikken. Fieuw.
Een bezoekje aan het kasteel dan: rivieren, tuinen, mini-watervallen, een meer, otters,... Jaja, het was een dag in de natuur. Maar het leukste waren eigenlijk de gesprekken met Tina onderweg. Van de ene verbazing in de andere vallende verneem ik dat deze Duitse avonturier 10 maanden in Australië gewoond heeft, en dat ze na haar Erasmus hier een maand naar Guatemala trekt, waarna ze 4 maanden in een Argentijnse school Engelse les zal geven. Jaja, stiekem ben ik héél jaloers! En wie mij kent weet dat ze mij misschien wel op ideeën gebracht heeft...
Maar Birr dus. Na een wandeling door de 'stad' eindigen we onze dag op traditionele wijze in een pub. Wanneer de dag erna iedereen ons vraagt waar we geweest zijn, moeten we elke keer uitleggen dat het inderdaad normaal is dat ze nog niet van Birr gehoord hebben. En nee, je moet er niet per se geweest zijn, maar het was me de 18 euro bus (het openbaar vervoer is hier superduur!) wel waard.
De volgende dag vertrekken we met z'n vieren (Tina, Levi, Jens en ik, al de rest is op langere uitstap of aan het werken) naar onze last-minute bestemming. Na een (alweer) wilde busrit, komen we aan in de stad die in onze ogen een dorp zou zijn. Maar het kasteel ziet er wel de moeite uit, dus we zijn blij. Dat duurt echter niet lang, wanneer Tina wil de ingang wil betalen merkt ze dat ze haar portefeuille kwijt is... Gelukkig wil de vriendelijke dame aan de infodesk ons meteen helpen. Na een heleboel telefoontjes en bang afwachten bevestigt ze dat Tina's portefeuille nog op de bus ligt. Die zou een uurtje later nog eens in Birr passeren, dus Tina kan meteen haar porterfeuille oppikken. Fieuw.
Een bezoekje aan het kasteel dan: rivieren, tuinen, mini-watervallen, een meer, otters,... Jaja, het was een dag in de natuur. Maar het leukste waren eigenlijk de gesprekken met Tina onderweg. Van de ene verbazing in de andere vallende verneem ik dat deze Duitse avonturier 10 maanden in Australië gewoond heeft, en dat ze na haar Erasmus hier een maand naar Guatemala trekt, waarna ze 4 maanden in een Argentijnse school Engelse les zal geven. Jaja, stiekem ben ik héél jaloers! En wie mij kent weet dat ze mij misschien wel op ideeën gebracht heeft...
Maar Birr dus. Na een wandeling door de 'stad' eindigen we onze dag op traditionele wijze in een pub. Wanneer de dag erna iedereen ons vraagt waar we geweest zijn, moeten we elke keer uitleggen dat het inderdaad normaal is dat ze nog niet van Birr gehoord hebben. En nee, je moet er niet per se geweest zijn, maar het was me de 18 euro bus (het openbaar vervoer is hier superduur!) wel waard.
Vorige week was het de beurt aan "L' historia ofical". Wij hadden de zaal voor ons alleen, zeer spijtig, want de film was de moeite waard.
Deze week keken we naar 'The page turner'. Hoewel we het begin gemist hadden (nogal cruciaal wist Tiffany ons achteraf te vertellen) was iedereen het er over eens: het was de wandeling naar de universiteit zeker waard!
Deze week keken we naar 'The page turner'. Hoewel we het begin gemist hadden (nogal cruciaal wist Tiffany ons achteraf te vertellen) was iedereen het er over eens: het was de wandeling naar de universiteit zeker waard!
Party at our house, it was fun... Tot kwart na elf toch. Dan kwamen de guards (ik woon in on-campus accomodation en daar hebben ze dat; met reden want de Ierse eerstejaars durven hier nogal uit hun dak gaan) een poging doen om ons bezoek weg te jagen (lees: gepensioneerden die heel stilletjes vroegen om weg te gaan). Maar omdat ze dachten dat die Erasmussers toch niet zouden luisteren, hebben ze maar meteen de Garda (politie) gebeld. Hoewel dat allemaal heel spectaculair klinkt, is alles rustig verlopen. Iedereen is relatief snel weggegaan en wij hebben de dag erna alles mooi opgekuist. Een vriendelijke jonge gast (waarschijnlijk een soort bemiddelaar) wist ons te vertellen dat we misschien een note in onze bus zouden vinden de volgende dag, maar waarschijnlijk zouden we er gewoon niets meer van horen...
Maandag kom ik op weg naar huis Laura tegen. 'The village manager was at our house with a note, and she was very angry'. Woensdag om elf uur hebben we een meeting met de village manager. De meeting is compulsory. Wij zijn alvast voorbereid met een vaste versie van ons verhaal, plus een strategie: ja knikken, zwijgen, zeggen dat het ons spijt en dat we nooit meer een party zullen houden. Dat de fucking first year Irish students ons elke nacht wakker houden met hun geroep nadat de guards verdwenen zijn dus dat wij vonden dat wij nu wel eens mochten feesten (op een vrijdagavond nota bene!) zullen we maar braaf voor onszelf houden. Benieuwd hoe het afloopt....
Maandag kom ik op weg naar huis Laura tegen. 'The village manager was at our house with a note, and she was very angry'. Woensdag om elf uur hebben we een meeting met de village manager. De meeting is compulsory. Wij zijn alvast voorbereid met een vaste versie van ons verhaal, plus een strategie: ja knikken, zwijgen, zeggen dat het ons spijt en dat we nooit meer een party zullen houden. Dat de fucking first year Irish students ons elke nacht wakker houden met hun geroep nadat de guards verdwenen zijn dus dat wij vonden dat wij nu wel eens mochten feesten (op een vrijdagavond nota bene!) zullen we maar braaf voor onszelf houden. Benieuwd hoe het afloopt....